Reizen Hiken Adventure Sneeuwwandelen

Wandelvakanties Trekkings Expedities

Wandelvakanties, rugzaktrekkings en expedities

 

Begin je reis hier

Blog 4-daagse hike NW Argentinië Tilcara - Calilegua

It’s the rainy season, zegt Carlos. We komen hem en zijn dochter plus 2 vrienden tegen op de tweede dag van onze hike. Ze komen uit Salta, een grote stad hier in de buurt. Zij hebben 3 ezels plus lokale gidse, wij hebben onze eigen ruggen plus een gps met de route erin. En dat is nodig ook. Er zijn veel paden en geen wegwijzers of lokalen waar je de weg aan zou kunnen vragen. Van die regentijd is tot nu toe, de ochtend op dag 2 van in totaal 4, nog niets te merken als je mistflarden niet meerekent.

De Tilcara - Calilegua trek loopt van de gortdroge hoogvlaktes op 2800 meter hoogte over een pas van 4150 meter naar de nevelwouden op 1000 meter. Je start met een klim van ruim 1300 meter tussen werkelijk onvoorstelbaar mooie cactusbossen. Immense cactussen tot wel 6 meter hoog en kleine op de grond groeiende en ze bloeien allemaal, het is lente!

Door de taal barrière - of is mijn Spaans gewoon niet toereikend - zet de taxichauffeur ons te vroeg af. Zomaar 200 extra hoogtemeters cadeau, omhoog welteverstaan. Het landschap om ons heen, ik doe deze trekking samen met Y, is uiterst kleurrijk. Bruine naast paarse naast gele rotsen. Na 1 1/2 uur klimmen zijn we Casa Colorada, het geplande startpunt. Dorst. Casa Colorada is een luxe lodge en we lopen er even naar toe om te kijken of we wat te drinken kunnen krijgen. Ze heeft alleen cola in 1/2 liter flesjes, of dat een probleem is.

Op de pas staan we aan de rand van de wolken die uit de lagere valleien omhoog worden geblazen. Hier geen cactussen maar wel grazende ezels en koeien. Ook komen we weer lokalen tegen op weg naar Tilcara. Na de warmte van de klim is het nu koud, we dalen af door de wolken met wind tegen, brrr. Ik zie wat bewegen op de rotsen, nieuwsgierige viscacha’s, een soort haas/muis met lange krulstaart, houden ons in de gaten. Het is nog net niet donker, dat is hier om 20.00 uur, wanneer we aankomen bij Huaira Huasi op 3200 meter hoogte, hier is water en er wonen een paar veehouders. Snel zetten we onze tent boven op een smalle richel op, donker is hier echt donker. We zijn 11 uur onderweg geweest.

De zon schijnt en we zien nu waar we gisteren gelopen hebben. Tot aan de horizon zie je bergkam na bergkam, het is prachtig. Helemaal helder is het niet, de eerste mistflarden zijn er al. Koffietijd.

Het pad volgt daar waar het kan de bergkam zodat je niet hoeft af te dalen in de immens diepe valleien. Die bergkammen zijn oneindig. Nadat we kennis hebben gemaakt met Carlos lopen we min of meer gelijk op. Ook hier is het lente en de planten staan in bloei. Naast kuddes paarden zijn er ezels en ook koeien en vogels waaronder prachtige kolibries. Stromend water is er niet. Volgens de beschrijving is het vandaag een kortere dag, en bij Molulo, het eindpunt, zal er zeker water zijn.

Rond 14.00 uur, we zijn dan 5 uur onderweg, zijn we er. Er is een schooltje en er is een bron. Wij vinden het te vroeg om te stoppen. Ik zeg tegen Y dat we nog 5 uur door kunnen lopen voor het donker wordt en na een theedrink sessie gaan we door. Van de onderwijzer begrijpen we dat ook nu water een probleem zal zijn, no hay pequeno arroyo’s aqui.
Die regentijd begint vandaag om 15.00 uur en dat blijft die verdere 5 uur ook zo. De bergkam is werkelijk oneindig lang, fascinerend. Er is nu hemelwater genoeg om drijfnat te worden maar en zijn inderdaad geen riviertjes. Ook zijn er nauwelijks kampeerplekken. We lopen en genieten van het lopen op zich. Ook vandaag vinden we net op tijd voor het donker een mooi grasveldje om de tent op te zetten. Vanavond en morgenochtend doen we het met de 2 liter water die we nog hebben.

Het regent nog wanneer we opstaan om 06.15 uur. Toch altijd een vies gevoel om je natte kleren van de dag ervoor aan te trekken, maar ja, part of the fun. Onze hoofden zijn vol water, we dansen door de blubber op het pad maar stromend water om te drinken ho maar. Tijdens een klim komen we Rosita tegen, zij komt net terug lopen uit San Lucas waar ze naar toe is geweest om te bellen, no signal aqui. Het is een mooie jonge vrouw met een perfect gebit, haar vilten hoed met brede rand in combinatie met een plastic ‘poncho’ en kaplaarzen houden haar droog. Langs het pad is er water bij een grote kei die we links van ons passeren verteld ze. Eerst moeten we nog een half uur omhoog (nog een half uur?), waarna we een uur moeten dalen naar San Lucas. Of we die kei nu tijdens de klim of de afdaling tegenkomen is ons niet helemaal duidelijk. Bij elke piedra grande kijken we of we water vinden. Tijdens de afdaling zien we ineens welke kei ze bedoelt, er is water! Het is ook droog geworden en we pauzeren er zeker een uur om bij te tanken, helemaal blij.

Snel naderen we de beschaving, er zijn meer mensen, er is een boerderij, er zijn koeien en prachtige bomen vol bloedrode op een halve maan lijkende zaden, een refugio en verderop een klein kerkje met een aantal zingende kerkgangers. San Lucas is het eindpunt van dag 3 maar wij gaan verder. Morgen moeten we naast het lopen ook nog in Salta zien te komen. De gps track is onmisbaar, er zijn nu meer en meer paden, San Lucas is ‘groot’. De afdaling naar de gelijknamige kloof en rivier, 700 meter lager, begint na het laatste boerderijtje. Dit is het domein van de papegaaitjes, er zijn er vele tientallen en luidruchtig als altijd. Langs dieprode rotswanden dalen we door het bos, langs het pad kruipt een slak met het formaat van een hand. Er zijn struiken bedekt met, wat wij noemen, een spaghetti plant.

De Poni waterval is een verrassing, vanaf een overhangende rotswand klettert het water naar beneden. Helaas is er geen plek voor de tent. Een klein half uurtje verderop in de nu smalle kloof is er wel plek! We douchen er onder de regen van een ‘Me Tarzan, you Jane’ waterval, het water valt een meter of 30 naar beneden. De lichte wind zorgt ervoor dat je met het vallende water mee moet bewegen over de rotsen om te kunnen douchen, het is mooi. De tentplek is perfect vlak en vrij van vallende stenen (zo te zien). De keuken is onder een overhangende rots waar we droog zitten. Vandaag zijn we ‘al’ om 18.00 uur gestopt. Fijn om gewoon even te genieten van het er zijn.

De hele nacht is het droog en zo ook deze ochtend. Ik schat in dat we rond 12.00 uur in San Francisco kunnen zijn, het eindpunt van de trekking. Eerst moeten we nog afdalen naar de rivier en tot slot volgt er een klim van ruim 300 meter naar de weg. We zijn nog niet bij die weg of de eerste auto rijdt langs, wel de verkeerde kant op. Al lopend over de weg zijn er alleen auto’s die die verkeerde kant op rijden. De enige die de goede kant op rijdt, een politieauto, wil ons niet meenemen.

In een van de winkeltjes kopen we broodjes, worst, cola en fanta en een tomaat. Om 17.00 uur gaat er een collectivo naar Ledesma waarvandaan bussen naar Salta rijden, alleen is 17.00 uur te laat. Het is nu 12.00 uur. Er gebeurt helemaal niets in San Francisco. We vinden een plekje in de zon en wachten. Tijd voor een powernap. De allereerste pick-up truck die het dorpje verlaat wil ons meenemen. Achter in de bak crossen we ruim een uur door de jungle over een bergpas naar de laagvlakte bij Ledesma, het is gelukt. Rond 21.00 uur zijn we in Salta, tijd voor een douche, een wijntje en een mooie Argentijnse biefstuk.

Wil je zelf deze hike lopen? Kijk dan eens bij de Chili en Argentinië Noord reis.

Klik voor de foto's.

Nunatak
De Erfgenamen 15
8334 SW Tuk
tel. 085 058 0023
e-mail: info@nunatak.nl
 
KvK: 62193929
BTW: NL001212466B88
IBAN: NL51INGB0006683663
Onze website maakt gebruik van cookies. Met cookies wordt de website persoonlijker en gebruiksvriendelijker.
extraSmallDevice
smallDevice
mediumDevice
largeDevice