Reizen Hiken Adventure Sneeuwwandelen

Wandelvakanties Trekkings Expedities

Wandelvakanties, rugzaktrekkings en expedities

 

Begin je reis hier

2019-4-9

Blog Spitsbergen winter

Spitsbergen pulka

De berg met benodigde ‘zooi’ is weer imponerend, we gaan ‘maar’ 4 nachten kamperen, je ziet het er niet vanaf. We zijn mooi op tijd op Schiphol en op ons gemak verdelen we die ‘zooi’ over de flightbags. Qua kilo’s past het maar net, allemaal ruim 23 kg ruimbagage, 1 extra baal tenten en natuurlijk onze 10 feloranje sleetjes die knap 22,7 kg wegen. Of de handbagage allemaal netjes onder de toegestane 8 kg p.p. blijft laat ik in het midden. De baliemedewerkster vindt het geen probleem. Dat soort dingen zie alleen maar in films, zegt ze, wanneer ik haar vertel wat we gaan doen.

Zodra we de landing inzetten en onder de wolken komen is het landschap wit, er ligt een mooi pak sneeuw in Oslo. Onze ruimbagage blijft op het vliegveld, die zien we pas morgenmiddag (hopelijk) op het vliegveld van Longyearbyen.

Vandaag zijn er geen wolken, we naderen Tromsø, een tussenlanding op weg naar Spitsbergen. Het zicht op de besneeuwde Noorse bergen en fjorden is echt superbe.

In de aankomsthal blijven we als enigen over, dat ene stuk ontbrekende bagage is er eentje van ons, Twan is deze keer aan de beurt. No problem, er komt vanavond om 00.30 uur nog een vlucht en daar gaat het mee mee. Dat gedeelte klopt, alleen het transport tussen luchthaven en hostal wil niet. De timing wordt op de spits gedreven, we zitten al in de taxibus naar the end of the road, Twan rijdt in een ander busje naar het vliegveld, er is een rendez-vous bij de benzinepomp, nog snel even terug naar het hostal en ja, geheel compleet gaan we even later op pad, de wow witte wereld in.

Het is koud. De op zich zwakke wind waait ons tegemoet, gevoelstemperatuur -27° C. Het landschap, de schaduwen van de hagelwitte golvende bergen geaccentueerd door de hier op Spitsbergen altijd laag aan de horizon staande zon, de strakblauwe lucht, de flow. Al snel is de warmte van het hostal uit je lijf, de komende 4 nachten is er geen kachel. De kou is intens. Vijf minuten of korter geen wanten/handschoenen aan kost je je vingertoppen, alleen door het zelf ervaren weet je hoe het voelt.

Door het Adventdalen lopen we geleidelijk omhoog richting het lage pasje waar achter het Sassendalen ligt. Lopend zijn we de enigen, maar dat geldt niet voor het verschijnsel sneeuwscooter. Daar waar de vallei breed is, is door de vele scooters een highway plat gereden. De vallei is gelukkig zo breed dat we elkaar niet in de weg lopen. Los daarvan maken onze sneeuwschoenen zelf ook voldoende lawaai, vaak klinkt het net als een overvliegende straaljager maar dan wel met minder decibel.

Het eerste kamp maken we in de luwte van een bergrug net voor de lage pas, de Brentskaret, naar het Sassendalen. De grote tenten waar 3 personen in slapen zetten we tegenover elkaar, het open midden gedeelte wordt afgedekt door een strak afgespannen tarp en voilà, de keuken is klaar. Naast deze 2 tenten zetten we er nog 3 op, dekken de tochtgaten af met de pulka’s, scheppen sneeuw op de randen en vullen de bigshoppers met sneeuw om te smelten.

De branders maken het betrekkelijk warm in de keuken, 10 mensen voorzien van voldoende drinkwater is een tijdrovende klus. Nu iedereen uit de wind in de tent zit en de handen en voeten bekeken en gevoeld kunnen worden blijkt niet iedereen er zonder vorstschade vanaf gekomen te zijn. De schade is gelukkig nog beperkt, lichte bevriezingsverschijnselen op een paar tenen en vingers. Het is kouder dan de Denali in Alaska, hoor ik, kleding en handschoenen die daar voldeden doen dat hier niet.

Het wachtschema voor de ijsberenwacht gaat om 19.00 uur in. Het is dan nog licht. We draaien een uurs schema, met z’n tienen komen sommigen dus 2 keer aan de beurt in 1 nacht. Dat zijn dan wel de uren waarin het licht is. De ‘nautical twilight’ waarmee ik mezelf rijk had gerekend, blijkt gewoon donker te zijn. Zo sta je daar met -27° C gevoelstemperatuur in je eentje buiten in het donker in de ijskou op wacht, mentaal wel een dingetje. Het noorderlicht is werkelijk fantastisch, dat dan weer wel. Het uurtje is net lang of eigenlijk, kort genoeg, om niet teveel af te koelen. Er wordt heel wat ‘geijsbeerd’ om warm te blijven.

De volgende ochtend geven Remco en Martin aan toch liever terug te gaan naar Longyearbyen. Warmer als gisteren gaat het zeker niet worden, de rest van de week trouwens ook niet. Irma twijfelt.

De terugkeer naar de stad is niet 1,2,3 geregeld. De reddingsdienst van de gouverneur vindt het geen noodgeval, ik moet zelf maar iemand met een sneeuwscooter in Longyearbyen vinden die Remco en Martin komt ophalen. Mijn enige contact is de sympathieke taxibus chauffeur die ons gisteren van het vliegveld naar de stad heeft gebracht. Hij fixt het, ene Raphael komt met zijn scooter deze kant op met helmen en warmte overalls en pikt Remco en Martin op, Irma blijft.

Tijd voor plan B, de koude realiteit is wel doorgedrongen. Wind, al is het maar een briesje, is alles bepalend. Ik voel er niets voor om mijn originele plan, een rondje via het Sassendalen naar de kust bij Vindodden en terug via het De Geerdalen, door te zetten. Misschien waait het niet in het immense brede Sassendalen, wie zal het zeggen. We keren om en lopen met wind mee naar de ingang van het Helvetiadalen en vinden daar een plekje uit de wind. Teruglopend ervaar je ook dat we, al is het bescheiden, wat hoogtemeters gemaakt hebben.

Het is een gouden plek. We staan zo goed als uit de wind en hebben de zon maximaal lang op de tenten. Hier gaan we 2 nachten staan, morgen een dagtocht verder het dal in.

Zelf beleven volgend jaar?
Reisinfo > Spitsbergen winter
Bekijk de foto's.

Nunatak
De Erfgenamen 15
8334 SW Tuk
tel. 085 058 0023
e-mail: info@nunatak.nl
 
KvK: 62193929
BTW: NL064421946B01
IBAN: NL51INGB0006683663
10
8,6
438
Onze website maakt gebruik van cookies. Met cookies wordt de website persoonlijker en gebruiksvriendelijker.
extraSmallDevice
smallDevice
mediumDevice
largeDevice